Χαλασμένο τηλέφωνο

Κοίτα με.. 

είναι στιγμές που κραυγάζω.

Η σιωπή μου φωνάζει.. εγκλωβισμένη στο εσωτερικό της φωνής.

Φορώντας μία καλή χρησή πανωπλία

με ασπίδα και γάντια από ατσάλι, σκουριά και γραμμές.

Προχωράω κοιτώνας κάθε τι γύρω μου.

Στέκομαι κι όμως κινούμαι..

σαν βλέμμα..

σαν ηλεκτρικό ρεύμα που μόλις έγινε μουσική..

Έρχομαι στη ζωή, ναρκώνομαι και ξανά-τρέχω.

Το τηλέφωνο νεκρό..μπλεγμένο στον σπάγγο.χαλασμένο όπως μου αρέσει.

Ακούς;

Ταξιδεύω. .

Και που φτάνω;

Στον ουρανό μου.