Breaths (Ανάσες)

Cold ..  

The breath leaves off the atmosphere,  

with an air -the most breathing beggar- 
left in kilometers and centimeters.  

Water drops on a window..  

And He looks .   

The scratched face and eyes smothered in colour staring the paint he draw.  

It could be a painter, but is not.  

Chalk eaten..  

like silent revelation words fell on the sidewalk,  

We leave our footsteps there.  Beautiful spots on cement surfaces.  

No, 
he couldn't ever be that. 

He sees words that's hidden. 

Like a clown ..
who walk in space and falls to the ground.  

As someone who hates to sleep alone when it rains,  

drawing 
on the dull windows..  

the warmth that is beside him. 

I do not want to know ..

how will be somewhere else when it rains. 

Κρύο.. 
Η ανάσα αφήνει τα χνώτα της στην ατμόσφαιρα, 

με έναν αέρα -το μεγαλύτερο ζητιάνο αναπνοών-

που αφήνονται σε χιλιόμετρα και εκατοστά.

Υδάτινες σταγόνες σε ένα παράθυρο..

Και Εκείνος κοιτάζει..

Γνωστό καρφωμένο βλέμμα μυστικής παρουσίας.

Το γδαρμένο πρόσωπό του και τα μάτια πνιγμένα στη μπογιά κοιτάζουν τον πίνακα που ζωγράφισε..

Θα μπορούσε να είναι ζωγράφος,

αλλά δεν είναι.

Η κιμωλία φαγωμένη.. 

σα βουβή αποκάλυψη λέξεων που έπεσε στο πεζοδρόμιο.

Εκεί που αφήνουμε τα βήματά μας.

Όμορφα στίγματα σε τσιμεντένιες επιφάνειες.

Όχι δε θα μπορούσε ποτέ να είναι εκείνος, 

αυτός κοιτάζει το τίποτα και βλέπει λέξεις,

Σαν τον παλιάτσο.. περπατάει στο κενό και πέφτει στο έδαφος.

Σαν εκείνον που μισεί να κοιμάται μόνος όταν βρέχει,

σχεδιάζοντας στα θαμπά τζάμια..  τη ζεστασιά που έχει δίπλα του .

Τότε δε θέλω να ξέρω..

π ώ ς   θα είναι η βροχή   κάπου αλλού.