Ένα σκουπίδι σε ένα κήπο φυτρωμένο σερφάρει πάνω σε ένα γκρι τόξο!

Καλημέρα. Καληνύχτα..

και ο χρόνος τρέχει.

Σήμερα δε θα δέσω τα κορδόνια μου.

Ποτέ δεν τα έδενα, γιατί να το κάνω τώρα;

Αγανακτισμένη έλλειψη..

Αγανακτισμένα θέλω να είσαι πάντα σωστός, να δείχνεις και να το πιστεύεις.

Να μυρίζει η πέτσα σου..  σωστό!

Ναι.. αυτό!

Στο σωστό που δεν πίστεψα ποτέ!

Να κάνω έναν όμορφο φιόγκο και να σφίξω γερά τα πόδια μου.

Και αυτή η πράξη να υποδηλώνει αμέτρητες άλλες.

Το έχεις σκεφτεί;

Υπάρχει ένας άνθρωπος που φυσάει στον αέρα λέξεις και έννοιες..

κρυμμένες σε φυσιολογικά πράγματα.

Πως καταλαβαίνεις όμως τί θέλει να πει;

Πως το αποκωδικοποιείς;  

Και μετά αναρωτιέμαι..

Η ερώτηση επαναλαμβάνεται στο κεφάλι μου, η καρδιά μου σφίγγεται σα κουβάρι 

και είμαι σίγουρη πως αυτή η γαμημένη ερώτηση κρύβει πολλά περισσότερα από όσα δείχνει. 

Πειράζει λοιπόν που δε δένω τα κορδόνια μου;