..καθώς αφήνομαι

Σε μία άλλη γωνιά κάθομαι σήμερα . .

αλλάζοντας τις σκέψεις μου με αλυσίδες .

Ρίχνω ένα σπόρο στο έδαφος .Ένα σπόρο που φύλαγα καιρό .

Λίγο νερό και λίγη θέληση να μεγαλώσει .

Εδώ . Χωρίς παρελθόν, σαν και εσένα .

Τα άφησες όλα πίσω και ήρθες . Και εγώ ;

Καθισμένη σε ένα ξύλινο έδαφος προσπαθώ να φυτέψω αυτό το σπόρο . .

Να βγουν ψάθινα φιλιά και μικρά κομμάτια από τo εγώ μου .

Εσένα που μου δείχνεις με κάθε τρόπο ότι είσαι εδώ .

Σου αξίζει ,

να αφήσω όλο το φόβο στην άκρη, τα πρόσωπα , τις αμφιβολίες και τη σκόνη που γέμισε το κεφάλι μου ,

όταν γκρεμίστηκε η σκάλα για τον ουρανό μου .

Αυτή τη σκάλα φτιάχνω . . προσπαθώ . . βήμα-βήμα . .

να ανέβω ξανά

και να δω από ψηλά αυτό το λουλούδι ανθισμένο .

Κοίτα .

Θέλω να βλέπεις . 

Και καθώς τα πέταλά του ανοίγω , βάζοντας ένα-ένα τα αγκάθια στην άκρη ,

σε αυτή την ουτοπία που έχω στο κεφάλι μου αφήνομαι . .

Πέφτω στο κενό των κλωστών μου ,

καίω τα σπίρτα μου

και ράβω κοστούμια σχίζοντας παλιά υφάσματα .

Τί όμορφο που είναι !