Σαν κινούμενα αστέρια

Καθισμένη στο χώμα θα σκουπίσω τα όνειρά μου.

Βαδίζω προς ένα τόπο αόρατο και ορατό.. Φτιαγμένο από δικά μας μολύβια.

Απομεινάρια χαρτιού στις τσέπες μου.

Σχισμένα ρούχα, ζωγραφισμένες χαρακιές και βλέμματα στο δέρμα.

Στίγματα καυτής φροντίδας και υδάτινες αντανακλάσεις..

να μαι ξανά.

Επιβιώνοντας από τη γη στο ενδιάμεσο..

Στροφές στον αέρα.

Αυτόν τον αέρα γεμάτο αισθήσεις που δε γνωρίζουν προκατάληψη και όρια.

Χωρίς σταματημό, χωρίς ακινητοποιήσεις ! Εκεί ανήκω.

Εκεί. 

Εκεί μπορώ να είμαι ο εαυτός μου.

Κομμάτια χρόνου και στιγμών στη σκεπή μας..

με αρτηρίες σπασμένες και αίμα γλυκό από ζεστασιά.

Λέξεις βουβές στην άκρη των χειλιών μας,

φωνές ανάγκης στα ακροδάχτυλά μας.

Χτίζοντας το σπίτι μας ..

με αστέρια που λάμπουν.

Θυμίζουν εμάς.