Ανθρώπινες μολυσματικές υπάρξεις

Κουράστηκα να σας κοιτάζω ρε.
Η όψη σας κυλάει στο έδαφος σαν υδάτινη μόλυνση.
Απαρατήρητη για τα μάτια σας,
με πλησιάζει και εγώ προσπαθώ να την αποφύγω.
Ακουμπάει χωρίς συγνώμες..
Κοιτάει την ώρα, την ευθεία της, το δρόμο της,
το εύκολό της, την ανάγκη της, το βόλεμά της.
Τρέχει σε μέρη που μαζεύεται κόσμος..
Κόσμος.
Μετριότητα και μάσκες.
-Νομίζει- ότι ζει, ότι ερωτεύεται, ότι ωριμάζει.
Κουράστηκα.
Δε θέλω να με αγγίζετε ρε, να μου μιλάτε, να με κοιτάζετε.
Δε θέλω να περιμένετε να φοράω τα καλά μου στις γιορτές ή τα πάρτυ.
Να μιλάω με τις λέξεις σας και να κάνω ησυχία. 
Να Χαμογελάω και να τρέχω στο ρυθμό σας.
Δε θα προσαρμοστώ στον κόσμο σας γαμώτο.
Οι αληθινοί μου   είναι λίγοι.
Σ'αυτούς μιλάω και σε αυτούς γράφω.
Και αυτούς θα κοιτάζω και αυτούς θα φροντίζω.
Να κρατηθούν μακριά από τη μόλυνσή σας.

Και αν δε βρω κανέναν να μου μοιάζει,
ας είναι.
Ο ρυθμός μου δεν αλλάζει.
Στο δικό μου σύμπαν.
Με τους αληθινούς μου - Εκεί θα μείνω!
Κα-νέ-νας συμβιβασμός.