Μύρισε παγωνιά..

Γυρίζοντας ακόμα ένα βράδυ σπίτι..

χώνοντας το πρόσωπο σε ότι τυλίγει το λαιμό μου..

Μυρίζω παγωνιά.

Στο είχα πει , μ αρέσει το κρύο.

Γιατί ανακαλύπτεις τρόπους να ζεσταθείς.

Σε τσέπες που δε σου ανήκουν , σε δανεικούς κόμπους,

σε αγκαλιές που ονομάζεις χαοτικές.

Περνάς τους δρόμους ελεύθερος

πατώντας ένα ένα το νεκρά πεζοδρόμια ησυχίας

χωρίς να φοβάσαι.

Βουβή η κίνηση αγκαλιάζει τα βήματά σου

σε σοκάκια που οι σκιές πετούν στο χώμα και φυτρώνουν στον ουρανό.

Στο είχα πει , μ αρέσει η νύχτα.

Εκεί υπάρχω χωρίς όλους τους άλλους.

Εκεί μπορώ να σε βρίσκω , γυρνώντας σπίτι..

βήμα-βήμα.

Οι καρδιές μας ζεσταίνουν τα σώματά μας 

που παγώνουν , όχι από το κρύο , 

από την ακινήσια της κίνησης

και της τρέλας μας , τη βουβή καθημερινότητα 

και την παράνοια της ρουτίνας που τόσο άτσαλα αποφεύγουμε.