ένα ακόμη φάντασμα

Βρίσκομαι εδώ.

Αφανής ήρωας στο κουβάρι που εγώ φτιάχνω.

Γέμισα κλωστές..

και συνεχίζω να τυλίγω το κουβάρι μου.

Ίσως μεταμορφωθεί στο τέλος σε κάτι όμορφο.

Περπατάω πάνω σε συρμάτινα σχοινιά για να περάσω απέναντι.

Απέναντι.

Φοβάμαι ρε γαμώτο.

Καταλαβαίνεις;

Τα μάτια μου καίνε ξεγνοιασιά. ζαλίζομαι.

Και εκεί στο ενδιάμεσο γυρίζω και κοιτάζω πίσω..

Τώρα πια αιωρούμαι.

Που έφτασα; Που πάω; τί κάνω; που ξεχνιέμαι; τί κοιτάζω;

Και γράφω γράφω γράφω.. στον ίδιο μου τον εαυτό.

γιατί γράφω;

κανείς δεν ακούει.

ίσως πρέπει να σταματήσω.

χα.

Ξέρω γιατί γράφω.

Για να μην ξεχάσω.

Για να υπάρχει κάτι.

Γαμώτο!

Γαμημένες άπιστες λέξεις