Καταφύγιο μη φυσιολογικού

Κάθε βράδυ κλειδώνω την πόρτα μου.
Σε ένα μέρος όπου γκρέμισα όλους τους τοίχους.
Κάθε βράδυ κρύβομαι και χωρίς να το καταλαβαίνω
χτίζω..
Χτίζω μπλεγμένες σειρές, χτίζω ρολόγια και ψάχνω.. ένα παραμύθι να με σκεπάσει.
Να μη βλέπω μονάχα να χτίζω..
και να νιώθω.
Δύο σπίρτα, ένα μαξιλάρι, αναμνήσεις στο τζάκι
και ένα ανοιχτό παράθυρο.
Για να φεύγουν οι σκέψεις, η μουσική να ταξιδεύει
και να μένει ο εαυτός μου.

Το πρωί θα ξεκλειδώσω,
θα φτιάξω καφέ και θα φερθώ -φυσιολογικά-

έξω από το καταφύγιο όλα μοιάζουν φυσιολογικά.
Θα μπορούσε να είναι αστείο,
αλλά δε μου κάνουν τη χάρη.