Κουβαλώντας στιγμές

Φορώντας τα τρύπια πάνινα παπούτσια μου..

γεμάτα μπογιές και σκόνη.

Κουβαλώντας στιγμές..

ξεθωριασμένες από τη βροχή,

περασμένο χρόνο και χαμένα λεωφορεία.

Φαγωμένες άκρες

κομμένα κορδόνια.

γρασίδι και άμμο.

Μια φθορά γλυκιά..

Φορώντας τα παλιά μου τρύπια πάνινα παπούτσια..

θυμάμαι, φοβάμαι, τρέχω, πλησιάζω, κρυώνω, ζεσταίνομαι..

είμαι εγώ όπως κανείς άλλος.

Πατάω τη σκόνη, αγγίζω το έδαφος

περπατάω στη βροχή

γελάω, υποκρίνομαι, φεύγω και ξαναφτάνω δίπλα σου.