Όταν δεν είμαστε εμείς

Όταν εγώ δεν είμαι εσύ..

και εσύ δεν είσαι εγώ.

Το πιο έξυπνο πράγμα που μπορούμε

να κάνουμε είναι να μπαίνουμε στη γωνία του άλλου.

Αλλά να.

Η βλακεία κατακλύζει τόσο εύκολα την ανθρωπότητα.

Κάνοντας αυτό που ξέρεις καλά,

φωνάζεις, σπαταλάς χρόνο

και στο τέλος συνηδειτοποιείς πόσο εύκολο ήταν.

Να φωνάζεις για κάτι τόσο μικρό μέσα στο τεράστιο

της ψυχικής σου οδύνης.

Να πικραίνεσαι για κάτι που δεν αγγίζει καν τη σοβαρότητα μιας απώλειας υλικής,

και ο ήχος της πόρτας να ουρλιάζει δίπλα σου.

Διχασμένος.

Τραβάς την ένταση από το κεφάλι και την πετάς στον τοίχο.

Σαν μπογιά που ξεχύθηκε χωρίς ιδιαίτερη αξία..

σε έναν επιφανειακά καλό πίνακα.

και μετά τον κατέστρεψε.

κρίμα.

και από το νου κομματιασμένες εικόνες συγνώμης στον αέρα, σε ένα χώρο που σκοτείνιασε απότομα.