Κάποιος άλλος

Κοίταζέ με..
Δε με πειράζει.
Τα όρια υπάρχουν ακόμα και έτσι.
Έμαθα από όρια, έτσι νομίζω.
Κάθε φορά που ο παλμός θα χτυπά ανεξέλεγκτα
εγώ θα ηρεμώ,
από την ηρεμία του σίγουρου που κοιτάζει χωρίς να προκαλεί,
ζώντας απομακρυσμένα το έντονο που περιμένω να με ανακαλύψει.
Πολλά -θα-.
Τα φοβάμαι τα -θα-.
Ανήκουν στο αύριο και μπορούν να μεταμορφωθούν.
Κι όμως αυτό το αύριο είναι που με κυριεύει.
Περιμένοντάς το
να ξανανέβω στη σκηνή,
να προσποιηθώ και να ξεμπροστιάσω μπροστά σου τον αδύναμο εαυτό μου.
Να με κοιτάξεις
και να γελάσεις.
Δεν είμαι τόσο καλή. Ξέχασα να προσποιούμαι..
Ξέχασα να υποκρίνομαι.
Εδώ όμως ίσως μαζί μάθουμε τον τρόπο.
Όχι να υποκριθούμε
αλλά να μπορέσουμε να συνυπάρξουμε.. εμείς και το έντονό μας.
Και αυτό το γράμμα τρομαχτικά να με κυνηγάει σε άλλο πρόσωπο.
Καλωσήρθες.