Στο ξενύχτι μένει.

                   Πού μένει η σκέψη;

                   Ξέρει κανείς;

                         
                   Στο ξενύχτι μένει.

                   Κοιμάται πάνω στο χρόνο.

                   Οι στιγμές ξεγλιστρούν γλυκά και ταυτόχρονα φυλακίζονται.

                   Χωρίς σύνορα.

                   Με μια σκεπή γεμάτη αστέρια

                   και αόρατους ασημένιους τοίχους.

                   Είναι η αστερόσκονη που μπλέχτηκε μαζί μας ενώ πετούσαμε.
                   Σκέπασε τα παράθυρα με σταδιακή ανακάλυψη

                   και έγινε το κατακάθι

                   σένα πάτωμα χλωμό.

                   Εκπυρσοκρότηση.

                   Μια μικρή δόση επιθυμίας από την πραγματική καταστροφή.

                   Μια καταστροφή που μας αποχαιρέτησε στον ύπνο.

                   Η έκρηξη διαπέρασε το σκοτάδι και νάρκωσε τον εγκέφαλο.

                   Εδώ μένει η σκέψη, έμαθα.

                   Σε ένα πάτωμα έρημο.

                   Εκεί όπου φοβάμαι να πατήσω, εκεί όπου αποφεύγω να βρεθώ ξανά.

                   σσσσ..

                   Να κοιμηθώ θέλω λίγο..