12

Όταν το ρολόι χτυπήσει 12..

δεν τολμώ να γράψω τίποτα περισσότερο.

Οι σκέψεις δε χωράνε στις λέξεις.

Δε μπορώ να συνειδητοποιήσω,

να εκφράσω, να εξηγήσω τίποτα.

Όταν το ρολόι παγώσει στις 12..

το χάος μου.

Η μέρα έχει αλλάξει.

Η μυρωδιά σου με έχει καληνυχτίσει,

και εγώ

κλείνω τα μάτια και μεταμορφώνομαι.. 

O κύκλος συνεχίζει να γυρίζει.

Προσπαθώ να πιαστώ από κάποια άκρη, να κρατηθώ από την ψυχή μου, αν με αντέχει. 

Η αν αντέχω εγώ, 

να αναπνέω μέσα σε αυτόν τον αέρα.

Ένα αέρα βουτηγμένο στις επιθυμίες,

θαμπωμένο από ανάσες ονείρων.

Και συνεχίζω.

Λίγο πιο κάτω από το σημείο που σε άφησα.

Εισπνέω και εκπνέω χωρίς να ξέρω

και μερικές φορές χωρίς να θέλω.

Ελεύθερη πτώση.

Και ο κύκλος πιο ξέγνοιαστος από ποτέ,

ειρωνικά σηκώνει το δάχτυλο:

Εδώ δεν υπάρχει καμία γωνία να πιαστείς.

Καμιά γωνιά να ξεκουραστείς.

Εδώ.

Προχωράς σταματάς και αντίστροφα.

Θα τρέχω ξερνώντας λαχτάρα

και θα σταματώ

αφήνοντας το μυστήριο να με προσπεράσει.

τί ώρα πήγε άραγε;