Danni

Σήμερα ζωγράφισα δύο μάτια στον τοίχο του σπιτιού μου..
Ένα πράσινο και ένα καφέ.
Μισό δικό σου, μισό δικό μου.
Να!
Τώρα σε βλέπω.
Κουράστηκες;
Ήταν η στιγμή που έριξα όλα τα πράγματα κάτω από την καρέκλα.
για σένα..
Έβαλα και τη ζακέτα πάνω να μην κρυώνεις.
Λοιπόν; Τι νέα;


Σε κοιτάζω.. και ταυτόχρονα ξέρεις.
Είσαι όλα εκείνα που δεν μπορούν να θεωρηθούν υπαρκτά,
η ζεστασιά στην πιο μικρή λεπτομέρεια,
η επιβεβαίωση του αναντικατάστατου, η ανάγκη που δε φαίνεται και δε χαρίζεται.


Danni. (έτσι σε ονόμασα)


Θα μείνεις;
Πάντα μένεις.
Και εγώ θα συνεχίσω να σε παίρνω μαζί  μου.
γιατί υπάρχεις και ας μη σε βλέπει κανείς άλλος..
Εσύ που σιχένεσαι τη σιωπή, 
θα μιλάω εγώ και για τους δυο μας.