Μετά από κάθε παράσταση ,
Σε ένα έργο δίχως μάσκες
λίγο πριν σβήσει και το τελευταίο ίχνος φωτός
σε βλέπω ξεκάθαρα .
Η ψυχή σου με ακολουθεί πάντα στο ίδιο σημείο . .
Το δικό μας σημείο .
Να αποκοιμηθεί σε ένα άγγιγμα,
να ξυπνήσει από τον ήλιο κάθε φορά που ξεχνάμε τα πατζούρια ανοιχτά
και να με φροντίσει γλυκά.
Μετά από μία τελεία και μερικά απωσιοποιητικά . .
Όλα αυτά που άφησα στην άκρη ,
εκεί όπου ναρκώθηκαν και οι τελευταίες λέξεις ,
σε ένα κείμενο καταραμένο να μείνει μισό .
Όλα αυτα που έχεις να αφήσεις και συ πίσω .
Μην κουβαλάς πολλά σ' αυτό το ταξίδι.
Μόνο εμάς.
. . . . . .
Όταν το σώμα αντιδρά
και η πρόκληση δαγκώνει κάθε άκρο.
Δράση-Αντίδραση.
Πώς να την αποφύγεις;
Γιατί να την αποφύγεις;
. . . . . . . . . . . . .
Καλημέρα της .
No comments:
Post a Comment