Σαν κρύο που εισχωρεί στα δάχτυλα, διαισθάνομαι.
Είμαι φυλακισμένος καταδικασμένος και αρρωστημένος άνθρωπος.
Τα μάτια μου έχουν γίνει σωλήνες με λέξεις.
Εκείνος λείπει. για λίγο ακόμη.
Και εγώ;
Σκοτώνω την ώρα με κιμωλίες μαύρες.
Μετακινώ το σώμα μου από δω και από κει.
Είμαι στην πόρτα, σκουπίζω τα βλέμματα,
να σταματήσουν να με ακολουθούν.
τώρα μιλάνε και αγγίζουν.
Τηλέφωνο. Αθόρυβο, έντονο, στιγμιαίο, άγνωστο, τυχαίο.
Και εγώ;
Σκοτώνω τις κλήσεις χωρίς να απαντώ.
Είναι κατειλημμένος ο θάλαμος. Καταλάβετέ το.
έχω άντρα, γυναίκα και παιδιά. Είναι το τέρας στον πλανήτη λάμδα.
No comments:
Post a Comment