Είναι στιγμές που αδυνατείς να φυσήξεις..
Τα πνευμόνια σε ξεγέλασαν και ο αέρας μετατράπηκε σε νερό.
Βγαίνει από το στόμα
και διογκώνεται σε μόρια που μόλις αυτοκτόνησαν,
Παρακαλάς για βιταμίνες.
Ο λαιμός σου ξερός.
Ψάχνεις, ανυπομονείς για βιταμίνες.
Έχεις βραχνιάσει από ανάγκη για βιταμίνες.
Τώρα πια χωρίς φωνή, συνειδητοποιείς.
Δεν ήταν οι βιταμίνες που έλειπαν, ούτε η δύναμη στο φύσημα.
Είχες σπασμένη φυσαρμόνια στα χέρια.
Δεν είχε μελωδία και νόμιζες πως ήσουν εσύ ο κουφός.
Η αρμονία σου θα έρθει
μόνο όταν σταματήσεις να παίζεις με χαλασμένα όργανα.
No comments:
Post a Comment