Σου είπα να προσέχεις,
γιατί δε μ'ακούς;
έφυγα αλλά δεν ξέχασα πως είναι να σε φροντίζω.
Ίσως ψάξεις για καμιά πρωινή αγκαλιά,
από αυτές που μοιάζουν μεσημεριανές
και δε νιώθεις το χρόνο πάνω σου.
Ίσως σε φέρω στο κρεβάτι μου, βρεχει πάλι,
ή ίσως μας πάρει ο ύπνος στο δικό σου..
κάνει κρύο έξω ;
ντύσου! σου έλεγα.
Ο ήλιος ζει στο κεφάλι μας, όχι στην ατμόσφαιρα!
Εμείς που ανταλλάξαμε κρεβάτια
και κάναμε τα δωμάτιά μας γειτονιές.
η συνοικία μας, το σπίτι μας.
Για όλα τα λεωφορεία που χάσαμε μαζί,
για όλα όσα κερδίσαμε τρέχοντας αλλού..
δε θέλω να ξέρω πως θα'ναι
όταν οι ψυχές μας συναντηθούν ξανά.
δε μπορώ καν να το φανταστώ!
σου είπα να τρως!
σου είπα να μην αφήνεις τα χέρια από πάνω σου!
σου είπα να χαμογελάς,
να σταματήσεις να ξυπνάς μεσημέρι
και να προσέχεις το φιλαράκι της Ίντι!
Αντίο όμως
δε σου είπα ποτέ ,
τόσο μα τόσο πολύ σαγαπάω.!
No comments:
Post a Comment