Μου αρέσει να σε κοιτάζω σαν αντανάκλαση..
Έχεις ένα χέρι που μπορεί να τραβήξει 2 οριζόντιες γραμμές
σε έναν άξονα..
Έναν εγκέφαλο που θα ονομάσει τις γραμμές ουράνια τόξα ή ελέφαντες
που περπατούν στο σκοτεινό διάστημα.
Δύο μάτια που μπορεί να δακρύσουν..
γιατί είναι ωραίο να θυμάσαι πως όταν ήσουν 2 χρονών
φοβόσουν ότι τα αστέρια θα ξεκολλήσουν ένα βράδυ από το πολύ σκοτάδι..
και θα πέσουν πάνω στο σπίτι που έφτιαξες με τα σεντόνια σου για να μη φοβάσαι.
Το δεντρό-σπιρτο που δεν ανέβηκες ποτέ γιατί το έχτιζες στον ύπνο σου,
και δεν πρόλαβες να σκαρφαλώσεις πριν ξυπνήσεις..
ένα ξυπνητήρι που θέλεις να σπάσεις γιατί μοιάζει να σε βάζει σε -τάξη-,
και εσύ θέλεις τα ρούχα σου τσαλακωμένα να μένουν..
Όπως όταν έφτιαχνες καράβια από χαρτί και τα βύθιζες για να βρουν το θησαυρό στον πάτο ενός ποτηριού που ονόμασες 'ψυχεντέλικ όσιαν'!..
Τώρα περπατάς, ταξιδεύεις, απομακρύνεσαι και πλησιάζεις.
268 και κάτι βήματα για να μπορείς να νιώθεις ενεργός,
268 και κάτι βήματα για να μπορείς να πεις ότι άγγιξες την άκρη του δεντρό-σπιρτού σου
που ονόμασες
''το σύμπαν μου''.
που ονόμασες
''το σύμπαν μου''.
Φοβάμαι όταν διαβάζεις τις σκέψεις μου,
είναι σαν να γνωρίζεις..
No comments:
Post a Comment