Πόσο ακόμα.

Σπασμένα μολύβια..

τρίμματα γραμμάτων στη χούφτα μου..

ανενεργά, σχεδόν απαθή, μικροσκοπικά.
Ποτέ δεν πίστεψα στα θαύματα.

Κοιτώντας τα, θυμάμαι τα χρόνια που έσπαγα μολύβια..

για να έχουμε από ένα.

τόσο αθώα σε κοιτούσα.

τόσο αθώα με κοιτούσα.

Τότε που ζωγραφίζαμε το -εγώ- σαν -εμείς-.

Πώς να ζωντανέψεις τα γράμματα..;

μπορείς;

Δεν απαντάς.

Να γιατί ποτέ δεν πίστεψα στα θαύματα.

Ένα μι και ένα άλφα

πεθαίνουν ανενεργά στη χούφτα μου.

Πόσο ακόμα θα τρώμε μόνοι μας στη σκοτεινή κρυφή μας γωνία..;
Πότε θα σκοτώσουμε το -εγώ- στο κεφάλι μας..;