Στάση ζωής (στη λεωφόρο από συνειδητοποιημένες εκρήξεις ανάγκης αριστερά)

Αν οι μουσικοί δεν κρατούσαν όργανα στη σκηνή..

αν οι ποιητές έκρυβαν τις σκέψεις τους..

αν ο ζωγράφος δεν ήταν λερωμένος από μπογιές

την ώρα που ζωγράφιζε, 

πώς θα τους αναγνωρίζαμε μέσα από χιλιάδες κοινούς ανθρώπους(;)

Τα σκληρά χέρια ενός εργάτη, τα απαλά ενός σχεδιαστή..

τα σημάδια στα χέρια ενός μάγειρα, τα λερωμένα από γράσο χέρια ενός μηχανικού.

Το εκφραστικό σώμα ενός ηθοποιού στη σκηνή,

η δύναμη στην κίνηση ενός χορευτή, 

η ψυχική ένταση ενός συνθέτη, το ζαρωμένο δέρμα ενός ανθρώπου χωρίς σπίτι,

το τρέμουλο ενός ναρκωμανή.. η σιωπή ενός κωφάλαλου.

Δεν είναι στολή αυτό που βλέπεις..

είναι η προσωπικότητα αποτυπωμένη πάνω σου.

Μπορείς να πετάξεις τα ρούχα, να αλλάξεις,

γελιέσαι,

αυτά φεύγουν, εκείνα όχι.

Μη με κρίνεις λοιπόν..

τα ζωγραφισμένα σημάδια στο σώμα μου είναι -η ανάγκη μου-

να μην ξεχνάω..

να νιώθω τη βελόνα να χαράζει το δέρμα μία ακόμα φορά,

να θυμάμαι που βρίσκομαι.. 

πως ξεκίνησα.. και που πηγαίνω.

Δεν είναι επιβεβαίωση , είναι ανάγκη να δώσω μορφή σε αυτό που νιώθω.

Πρώτα για μένα. 

και κανέναν άλλο.