Να κοιτάς τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια του.

Αυτόν που σου μοιάζει τόσο.

Σε αντιγράφει..

αλλά δε μπορεί να σε αγγίξει - κάτι μου θυμίζει.

Εκεί να κοιτάς.

Να βλέπεις εσένα

και όχι εκείνον,

την ευκολία του ψεύτικου

να αντανακλάται σε μία ξένη αύρα.

Κανείς δε μπορεί να σε αγγίξει.

Ούτε καν εκείνος..

ούτε η ευκολία.

Εσύ θυμάσαι!

Εσύ ζωγραφίζεις με κιμωλίες παράθυρα

και κόσμους μαγικούς!

Και μετά τα σβήνεις για να μη σε βρει εκείνος..

Έχεις μνήμη και αισθήσεις.

κάνεις πετάλι στο χρόνο και προσπαθείς για το ακατόρθωτο!

Εσύ που κοιμάσαι και ξυπνάς χωρίς να του πεις καλήμερα..

εσύ που τον αγνοείς,

δε σε νιάζει να επιβεβαιωθείς!

Ξέρεις πώς και ποιός είσαι!

Εσύ, 

που μου μοιάζεις τόσο..

σα φάντασμα πέφτεις..σηκώνεσαι, εξαφανίζεσαι 

και υπάρχεις ,

μιλάς με κινήσεις 

και αφήνεις τις λέξεις σε εκείνον
τον άχρηστο
τον καθρέφτη.