Ζωγραφίζοντας αντίο

Στη γραμμή μου δεν υπάρχει τέλος..

Δεν το έχω ορίσει ακόμη.

Μικρές διακκεκομένες γραμμές και σπασμένες μύτες μολυβιών,

ξύσματα από διαφορετικά χρώματα και χαραγμένες εντυπώσεις.

Ποιος ορίζει τη γραμμή μου;

Το χέρι μου; οι συνθήκες; τα σημάδια; ο χρόνος;

Οριζόντιες και κάθετες μουτζούρες, άλλες κυκλικές και άλλες διασταυρωμένες.

Σαν εκείνα τα χαλασμένα φανάρια της πολιτείας των κυνηγημένων.

Σε αυτόν το πίνακα υπάρχει ένα σπίτι που μοιάζει με κάστρο.. φυλάει αναμνήσεις και πρόσωπα.

Και η γραμμή συνεχίζει να ξεπερνάει τα σχήματα, σαν αεροπλάνο σπάει τον αέρα στα δύο.

Ένα κομμάτι εδώ, ένα παρα πέρα.

Και η μουτζούρα αρρωστημένη όσο ποτέ διαλύεται από τους δείκτες που κοιτούν μόνο μπροστά.

Οι συνθήκες;

Ίσως και να πιστεύω σε αυτές.

Το δικό μου αντίο όμως δε το σχεδίασα ακόμη.

Ποιο χαρτί να το κουβαλήσει;
Ποιος εαυτός; 

There is no end in my line.

I have still not draw it.

Small lines and broken noses of pencils,

 from different colours and engraved impressions.

Who fixes my line?
My hand? the conditions? the marks? the time?
Horizontal smudges, other circular.. other crossed.
As those spoiled lanterns of state chasing.
In this paint there's a house resembles with castle. it looks after recollections and persons.
And the line continues exceeding forms, as plane it breaks air in the two.
A piece here, another somewhere else.
And the smudge sick as ever is not dissolved by the indicators that they only look at front.
The conditions?
Perhaps I believe in them.
However Mine goodbye i still haven't draw it.
Who paper can carry it?
Who self?