When . . (Όταν)

When the embrace becomes a
shelter ,
 each sense is left in the freedom of reciprocal,
 strikes and ostracised in magical rainbows
 that leave the tails of their colours to fall 

and to cover their eyelids.
Those full impetus resemble same. . they become same. .
They are moved as whirligigs and calm down as serene breeze of touches.

Those breake the limits, those reach everywhere.

Touching upon each object, far from each light,

  with their mystery above,

 leaving marks and engraved imprints.


When the clock passes 12. .

and the magic continues existing,

 the Shades becoming us again.




Όταν η αγκαλιά γίνεται το καταφύγιο

και το χτίσιμό του περισσεύει ,

η κάθε αίσθηση αφήνεται στην ελευθερία του αμοιβαίου ,

χτυπά και εξοστρακίζεται σε μαγεμένα ουράνια τόξα

που αφήνουν τις ουρές των χρωμάτων τους να πέσουν και να σκεπάσουν τα βλέφαρά τους .

Εκείνες γεμάτες ορμή μοιάζουν ίδιες . . γίνονται ίδιες . .

Κινούνται σαν σβούρες και ηρεμούν σαν γαλήνια αύρα ενός κουβαριού αγγιγμάτων .

Δεν τις νοιάζει να ξεπεράσουν τα όρια , εκείνες φτάνουν παντού .

Αγγίζοντας κάθε αντικείμενο , μακριά από κάθε φως ,

σε ένα μυστήριο γαντζωμένο επάνω τους ,

αφήνοντας σημάδια και χαραγμένα αποτυπώματα .

Όταν το ρολόι περάσει τις 12 . .

και η μαγεία συνεχίσει να υπάρχει ,

οι Σκιές ξαναγίνονται Εμείς .