Τίποτα λιγότερο . .

Σταμάτησα να φοβάμαι ,
και ο χρόνος απλώνεται μπροστά μου σαν κόμπος
πάνω στο σκοινί που έκοψα για να μπορέσω να σκαρφαλώσω νιώθωντας τα χέρια μου πιασμένα σε κάτι υπαρκτό .
Με δέρμα γεμάτο πράξεις , μακριά από λέξεις και γράμματα .
Τις εμπιστεύομαι τις πράξεις .
Εκείνες είναι ανίκανες να περιγράψουν χαμόγελα που μοιάζουν αληθινά .
Εκείνες σε ρίχνουν κάτω , σε σηκώνουν και σε κάνουν να νιώθεις .
Το σκουπίδι στο πρόσωπο , τον αέρα στο στέρνο .
Κάπου εκεί σε ένα μικρό σακούλι έχω φυλάξει κάτι για σένα .
Είναι η αστερόσκονή μου .
Μέσα από φθαρμένες τσέπες , ριγμένη σε πάνινα παπούτσια που χάλασαν στη βροχή ,
εκεί .
Χαρίζει ειλικρίνεια , αφοσίωση και αξιοπρέπεια .
Τίποτα λιγότερο .