Δαγκώνοντας την ουτοπία μιας ακόμα ευχής

Άφησα το νερό να τρέξει πάνω μου . .

να ξυπνήσω λίγο από αυτό το σώμα που τρέχει καθημερινά .

Τρέχει ακίνητο , σηκώνεται από όνειρα ,

μέχρι να κοιμηθεί ξανά . . κουρασμένο,

αφυδατωμένο από την ασφάλεια και σιγουριά των άλλων.

Σε αυτό το σώμα το χρωστάω .

Να το αφήσω να νιώσει το έδαφος , το υγρό γρασίδι , το κρύο και τη ζέστη , την ένταση του ελεύθερου και τη γαλήνη του ακυβέρνητου .

Σηκωμένο ξανά , χωρίς φθορές . 

Μια ουτοπία που μεγαλώνει . 

Σβήνει κεράκια κάθε χρόνο , χαμογελά στους φίλους και σκέφτεται πάντα την ίδια ευχή .

Βγαίνουν οι ευχές αληθινές ;

Πόσες ακόμα ;

Μέχρι ο ουρανός να δακρύσει αστέρια . .

ξέρεις . . από εκείνα που μοιάζουν σα πυγολαμπίδες και δε φοβούντε ,

και μέχρι η αστερόσκονη που κουβαλάω στις τσέπες μου να μεταμορφώσει τα πάντα . . 

κοίτα .

Αφήνω το νερό να κυλάει αργά σα το χρόνο.

Θυμωμένος με κοιτάζει :

ε , εσύ . Περπάτα πιο γρήγορα . Χασομεράς , χάνεσαι ,

μένεις πίσω και εγώ πίσω ΔΕ γυρίζω .

Γι' αυτό λέω φέτος να αλλάξω την ευχή μου . 

και αφού είναι μόνο μία , ας είναι .

Στη χαρίζω .

Ποτέ μου δεν πίστεψα σ' αυτές .

Μόνοι μας κάνουμε τις ευχές πραγματικότητα , τα αστέρια να πέφτουν και το χρόνο να περνά .