Αυτόν το Χειμώνα.
Τα παιχνίδια βγήκαν στο δρόμο,
οι ευχές μπήκαν στο στόμα και η κατανάλωση βάφει το όνομα της αγάπη.
Ξεθάβω φωτογραφίες, να βλέπω μάτια να με κοιτάζουν ενώ χαίρομαι τις υπόλοιπες κούκλες.
Είναι τα δώρα μου για τον Χειμώνα, ζωντανά.
Αυτόν τον Χειμώνα το τηλέφωνο θα αρχίσει να χτυπά.
Λυπάμαι. Λείπω. Θα λείπω. Όμως θυμάμαι.
Η ανάγκη κολλάει τις φωτογραφίες στο παράθυρο,
Απ’ έξω βλέπει, μιλάει, αισθάνεται,
μοιράζει γραμματόσημα και μπαίνει σε μικρά κουτιά.
Και εγώ;
Τυλίγω σκέψεις και αλλάζω χρώματα.
Εξογκωμένα μάτια σε καμουφλαρισμένα δέρματα.
Συνθήκες διαβίωσης και εκκόλαψη μετά την πρώτη ένεση ενέργειας,
μετά την τρίτη και την τέταρτη φορά,
στις πόσες καίγομαι;
Αυτόν το Χειμώνα χαρίζω τα σπίρτα μου,
γιατί η ζέστη είναι πολύτιμη και λίγη.
After Laughter - e λ art ist
No comments:
Post a Comment